Op de website van de H. Johannes XXIII parochie voor de dorpen van de gemeente Beuningen.

Hier vindt u:

Parochieblad

datum: 21-10-2021

Maatregelen ten gevolge van het coronavirus

De Nederlandse bisschoppen vragen om (vanaf 1 december) opnieuw een aantal coronamaatregelen - die eerder al golden - toe te passen in de R.-K. Kerk.

  • Voorlopig worden er na 17.00 uur geen vieringen gehouden en dit geldt ook voor Kerstmis (zie ook: het bericht op de website van het bisdom.
  • Tijdens vieringen en andere kerkelijke bijeenkomsten wordt gevraagd anderhalve meter afstand te houden en een mondkapje te dragen wanneer u zich verplaatst.
  • Daarnaast blijven de basisregels gelden op het gebied van hygiëne, ventilatie en thuisblijven bij klachten.
  • Reserveren is alleen nodig bij vieringen waar meer dan het aantal toegestane bezoekers wordt verwacht.
    In onze agenda kunt u zien welke vieringen dit betreft.
    U kunt reserveren bij het parochiesecretariaat op werkdagen tussen 8.30 en 12.30 uur.

Dank voor uw begrip.

Heeft u in deze moeilijke tijd behoefte aan een gesprek met één van de priesters in onze parochie?
Neem dan contact op met ons secretariaat: tel. 024-6771271 (op werkdagen tussen 8:30 en 12:30 uur).

Hij noemde zich de veerman van de laatste oever. Hij wachtte met zijn bootje en vertelde soms van de overkant. Hij zou de mensen kunnen overvaren, iedereen die wilde, die in hem geloofde. Er lag een verre glimlach in zijn ogen en vrede in zijn woorden, vrede zonder einde. Maar, hoe zou hij kunnen overvaren? Hoe wist hij dat er een andere oever was? En dan nog met het bootje van een visser? Naar een overkant die aan het oog onttrokken was..?

Er groeide spot en wrevel, vijandigheid en weerzin rond zijn figuur.
De veerman werd bedroefd en vreesde voor het ergste. Op een donkere avond kwamen de mensen terug. Zij duwden hem van de kant: 'Weg met jou...!' Zij dachten: nu zal het uit zijn met zijn dromen, met zijn overkant.

De volgende dag verliep alles weer normaal. Zoals het hoorde. Er was geen veerman meer, niemand die hen nog vertelde van een overkant. Alleen zijn bootje bleef daar liggen, het bootje van de visser.

Het bootje is nu oud geworden, het ligt al eeuwen aan de oever vast. De kabels zijn verroest, de loopplank is gebroken. Er zitten scheuren in en barsten. Wie durft er nu nog mee naar de overkant?

Maar in zijn boegbeeld en in zijn lijnen zingt nog het heimwee naar de volle zee. Het ligt nog altijd gereed om te vertrekken, voor ieder die wil en voor ieder die die gelooft.

Elke avond komen mensen samen aan de laatste oever. Zij staren naar de onbekende verte... 'De veerman, waar is de tijd toen hij nog bij ons was?' Het knaagt aan hen. Het leven op het land heeft hen nooit bevredigd. Nooit echt. Zij hebben veel gezien, veel meegemaakt, veel geleden, veel genoten. Maar, aangekomen op de laatste oever, zoeken zij de veerman van weleer. Zou hij nog terugkomen? Als deze oever bestaat, dan moet er toch ook een andere zijn... En zij staan, en zij kijken en verlangen...

Ten einde raad gaan zij met zijn allen het wankele bootje op. En als zij rond de tafel zitten in de kleine kajuit en weer elkanders leven delen, het goede en het slechte, dan is het juist alsof zij in elkanders ogen weer de verre glimlach van de veerman zien. Zijn vrede zonder einde is hun deel geworden. En als zij door de patrijspoort kijken, komt de andere oever zachtjes naderbij...