Op de website van de H. Johannes XXIII parochie voor de dorpen van de gemeente Beuningen.

Hier vindt u:

Parochieblad

datum: 29-10-2020

Maatregelen ten gevolge van het coronavirus

Ter bestrijding van de snelle verspreiding van het coronavirus zijn binnen onze parochie de volgende maatregelen van kracht:

  • Vanaf 13 oktober kunnen bij vieringen maximaal 30 personen met een mondkapje aanwezig zijn. Daarom is het belangrijk dat u van te voren een plaats reserveert. Dit kan bij het parochiesecretariaat op werkdagen tussen 8.30 en 12.30 uur.
  • Alleen mensen die geen gezondheidsklachten hebben die op het coronavirus wijzen mogen de dienst bijwonen. Dit zal aan de deur van de kerk worden gecontroleerd.
  • De Agapè-vieringen vervallen voorlopig.

Dank voor uw begrip.

Heeft u in deze moeilijke tijd behoefte aan een gesprek met één van de priesters in onze parochie?
Neem dan contact op met ons secretariaat: tel. 024-6771271 (op werkdagen tussen 8:30 en 12:30 uur).

Het overkwam me een jaar of vijf geleden, toen ik nog als geestelijk verzorger werkzaam was in Ziekenhuis Rijnstate...

Op een middag loop ik het stiltecentrum binnen om even wat opgebrande waxinelichtjes te vervangen. Ik zie hoe een oudere heer, gekleed in een kleurige kamerjas, een poging doet om een kaarsje aan te steken. Wat hem echter niet lukt. Het zijn zijn handen. Ze trillen. 'Parkinson', zo zal hij me even later toevertrouwen. Mijn aanbod om hem even te helpen wordt in dank aanvaard. Als het kaarsje brandt, is hij even stil.

Zijn ogen staren naar het kleine vlammetje dat onrustig op en neer danst. Dan zegt hij: 'Het is voor mijn vrouw... Twee jaar geleden is ze gestorven. Zomaar ineens. We waren 53 jaar samen - en geen dag zonder elkaar. Meer dan een halve eeuw. Niet te geloven als je terugkijkt. En ik mis haar nog elke dag...' Weer is het even stil. Dan zegt hij: 'We hebben fantastische kinderen hoor, en ze doen ongelooflijk hun best om er voor me te zijn. Echt, wat dat betreft ben ik een gezegend mens. Maar het gemis en de leegte blijven toch...'

Na opnieuw een korte stilte vervolgt hij: 'Ik ben een gelovig mens, meestal toch... `Maar bidden vind ik lastig. Ik vind het soms moeilijk om de juiste woorden te vinden. Als die er al zijn... Meestal, als ik een lichtje voor haar opsteek - thuis doe ik dat ook, noem ik gewoon maar even haar naam. Dat vind ik voldoende en minstens zo mooi. Jennie. Mooie naam hè? 'Wanneer ik dit beaam, gaat hij, terwijl zijn ogen het dansende vlammetje volgen, weer verder. 'We hebben het goed gehad samen. Heel goed. Ik ben blij met al die mooie herinneringen. Die neem je toch voor altijd met je mee. En al is Jennie niet meer tastbaar aanwezig, wat blijft is haar naam. Ooit heb ik ergens gelezen dat je pas dood bent als niemand je naam meer noemt. Dus ik weet' - zo zegt hij met een glimlach - 'wat ik de rest van mijn leven te doen heb.'

'Vindt u het goed', vraag ik, 'als ik ook voor u een kaarsje opsteek?' De vraag overvalt hem een beetje, maar het mag. Ik steek het kaarsje aan - 'om licht voor de komende dagen' - en zet het naast het lichtje voor Jennie neer. 'Ja, daar staat het goed!', zegt de man. 'Daar staat het helemaal goed...'

Voordat ik 's avonds naar huis ga, loop ik nog even het stiltecentrum binnen voor een laatste korte inspectie. Er zijn in de tussentijd weer enkele lichtjes bijgekomen. Kleine, stille getuigen. Van mensen die een naam blijven koesteren. En noemen. Als teken van blijvende verbondenheid. Zelfs tot over die laatste grens heen. Of je nu gelovig bent of niet.

Pastor Ruud Roefs
Allerzielen 2020