Op de website van de H. Johannes XXIII parochie voor de dorpen van de gemeente Beuningen.

Hier vindt u:

Parochieblad

datum: 21-03-2019

Het bestuur van de parochie H. Johannes XXIII heeft besloten dat de laatste viering in de Antonius van Paduakerk te Winssen op zondag 5 januari a.s. plaatsvindt.
Op deze pagina vindt u alle informatie over de geplande sluiting.

Heden, verleden en toekomst

Op het moment dat ik dit stuk schrijf staat de advent - de voorbereidingstijd op het kerstfeest - op het punt van aanbreken. De adventstijd, de maand december in het algemeen, ze nodigen uit tot bezinning. Even pas op de plaats. We kijken om. We kijken vooruit. En we stellen onszelf de vraag: waar stáán we eigenlijk? Niet alleen in ons persoonlijk leven, maar evenzeer als geloofsgemeenschap.

Het verleden een obsessie

Het is goed dat ik me niet afsluit voor mijn verleden. Ook waar het de schaduwzijden ervan betreft. Ik kan er immers van leren. Anderzijds dien ik ervoor te waken dat ik me niet in mijn verleden vastbijt, Mensen die niet kunnen loskomen van het verleden - u weet wel: die goeie ouwe tijd, toen je tenminste nog wist waar je aan toe was - verkrampen en verstarren. Ook de bijbel kent zulke figuren. De vrouw van Lot is er een van. Als zij samen met Lot en hun kinderen de zondige stad Sodom de rug toekeert, worden zij daarbij begeleid door engelen van God. Dezen drukken hen op het hart tijdens hun vlucht vooral niet achterom te kijken. De vrouw van Lot kan echter geen weerstand bieden aan haar nieuwsgierigheid en kijkt toch om. Hierop verandert zij in een zoutzuil (Genesis 19, 26). Een indringend beeld voor de mens die zijn verleden maar niet kan laten rusten, vastroest en uiteindelijk stilvalt. Een beeld dat terugkeert waar Jezus tot een van zijn leerlingen zegt: ‘Wie de hand aan de ploeg slaat en achterom blijft kijken, is niet geschikt voor het koninkrijk van God.’ (Lucas 9, 62) Staar je niet blind op wat was, maar kijk vooruit. Dáár moet je zijn.

De toekomst een obsessie

Oud en nieuw moeten met elkaar worden verbonden. Het is van belang het oude in je leven een plaats te geven, het te integreren. Op een goede manier afscheid te nemen, afstand te doen van wat was en nooit meer zijn zal - denk hierbij ook aan het sluiten van een kerk die je dierbaar is... - Om zo de toekomst tegemoet te gaan. Maar ook daar bevindt zich een adder onder het gras. Ik kan immers zodanig op de toekomst zijn gefixeerd, door overspannen verwachtingen, te hoog gegrepen idealen of juist de angst voor mislukking, dat ik - ook hier - verstijf, verkramp en vastloop.

Gezond toekomstgericht

Een antwoord op de vraag hoe we op een gezonde wijze toekomstgericht kunnen leven, vinden we in het Lucas-evangelie. ‘Maria’, zo schrijft Lucas, ‘bewaarde al deze woorden in haar hart en overwoog ze bij zichzelf.’ (Lucas 2, 19) Te midden van alle hectiek rond de geboorte van haar zoon maakt zij opvallend genoeg pas op de plaats, laat zij zich niet gek maken en meeslepen, overweegt zij in alle rust wat haar overkomen is en tracht zij - met alle vragen die ook zij ongetwijfeld hebben zal - zichzelf en de toekomst, die van haar en haar kind, toe te vertrouwen aan God. Maria maakt pas op de plaats. Ik zie in haar een mens die stevig in het leven staat. Als een boom met zijn wortels diep in de aarde. Thuis bij zichzelf. Verankerd in het hier en nu. Geworteld in God. Vertrouwend op zijn aanwezigheid. Kome wat komt.

Dat ook wij, stevig geworteld in onze traditie en staande in het heden, onze toekomstdromen trouw mogen blijven, het roer waar nodig durven om te gooien - en ons daarbij gedragen mogen weten door Hem die was, is en blijven zal.

Een gezegend kerstfeest en voor 2020: vrede en alle goeds!

Ruud Roefs
Pastoor H. Johannes XXIII